Świat wyścigów konnych, ukazany w Wielkiej Warszawskiej, to nie tylko adrenalina podczas gonitwy. To także hazard, intrygi oraz nieczyste zagrania, które napędzają wartką akcję filmu. Z Mary Pawłowską rozmawialiśmy o specyfice pracy z końmi na planie filmowym, realiach młodych aktorów oraz nieoczywistych, aktorskich marzeniach.

Najpierw chciałbym cię zapytać o główny powód, dla którego tu jesteśmy, czyli twój najnowszy film. Jesteś osobą urodzoną po transformacji ustrojowej. Jak odnalazłaś się na planie w takiej rzeczywistości?

To był rzeczywiście świat, którego nie znałam i nie mam prawa go znać ze względu na to, że jestem osobą urodzoną już w XXI wieku. Natomiast hołd trzeba oddać całemu pionowi scenografii i kostiumów, które stworzyły tak realistyczny świat, że w trakcie ujęcia rzeczywiście czułam, jakbym się przeniosła te dwadzieścia, a nawet czterdzieści lat wstecz – patrząc na to, że mamy już dwutysięczny dwudziesty szósty rok. Kostiumy były niesamowicie dopracowane, a scenografia jak z tamtych lat; tylko w przerwach, gdy ludzie wyciągali telefony, następowało urzeczywistnienie sytuacji, tego że jesteśmy na planie. Sporo też rozmawiałam z rodzicami o tych czasach i o tym, jak oni wspominają transformację. Przede wszystkim mówili, że to był czas który kojarzył się z redefinicją wolności i nowym jej rozumieniem – z małymi, a wtedy ogromnymi rzeczami, jak pojawienie się produktów na półkach czy kolorów w modzie. Bazowałam więc głównie na ich opowieściach, a magia kina pozwoliła mi przenieść się w tamte czasy.

Czy było coś, co cię zaskoczyło na planie twojego pierwszego występu na wielkim ekranie?

Tak, to mój pierwszy film w ogóle, który zrobiłam w życiu. Największym zaskoczeniem było to, że szłam z założeniem, że jestem debiutantką, która jeszcze nie skończyła szkoły, a gdy zobaczyłam po raz pierwszy obsadę, to myślałam, że zwariuję i nie wiedziałam, jak odnajdę się wśród tak wybitnych nazwisk. Niesamowite było to, że wszyscy traktowali mnie na równi – byłam koleżanką z pracy. W ogóle nie liczyło się to jakie mam doświadczenie i ile mam lat. Mam wrażenie, że różnica wieku bardzo się zaciera w tym zawodzie. To był dla mnie szok i ciężko mi było wyjść mentalnie z poziomu studentki, debiutantki. Tomasz Ziętek, mój główny partner ekranowy, bardzo skutecznie starał się wybić mi z głowy takie myślenie.

A propos bycia młodą aktorką – jak byś opisała realia, z czym młodzi aktorzy muszą się teraz mierzyć? Mówisz o zacieraniu się różnic wiekowych, o wsparciu jakie stanowią starsi aktorzy, ale na pewno są jakieś wyzwania.

Myślę, że największym wyzwaniem jest to, że w tym momencie co roku szkołę aktorską w różnych miastach kończy około 100 osób – w Krakowie, w Warszawie, Białymstoku, Wrocławiu, Łodzi. Nas, młodych z ogromnymi marzeniami, jest bardzo dużo, a produkcji filmowych czy teatralnych – niewystarczająco, by zaspokoić marzenia wszystkich. Najtrudniejsze jest więc to, żeby nie tracić wiary i wierzyć, że przyjdzie nasz moment, a to nie jest proste. Jestem super wdzięczna za miejsce, w którym się znajduję; gdybym powiedziała 5 lat temu tej Mary, która dopiero zdawała do szkoły aktorskiej, że będzie jeździć po festiwalach ze swoim pierwszym filmem będąc na czwartym roku, to w życiu bym nie uwierzyła [śmiech].

Wracając do filmu „Wielka Warszawska” – jeździłaś konno w dzieciństwie. Czym to się różniło od pracy z końmi na planie?

Jazda rekreacyjna, jak w scenie galopowania po plaży, w sumie nie różniła się bardzo od moich doświadczeń, choć miałam treningi przygotowujące, które były mi potrzebne. Konie kaskaderskie są gotowe na wiele, ale nie są przyzwyczajone do wszystkich warunków. Zaskoczeniem dla nich było morze, wiatr i to, że coś dotyka ich kopyt, więc trzeba było być bardzo ostrożnym i spokojnym. Oprócz tego każdy koń miał swojego kaskadera, który był odpowiedzialny za opiekę nad nim na planie. Natomiast to, co absolutnie różni się od moich doświadczeń, to jazda dżokejska. W porównaniu z nią jeździectwo rekreacyjne jest dosyć proste. Gdy poszłam na jeden trening dżokejski z Tomkiem [Ziętkiem], to po godzinie takiego dosiadu przez tydzień czułam mięśnie, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Cały czas trzeba być w takim przysiadzie, więc nogi pracują non stop. Jestem pełna podziwu dla dżokejów, którzy potrafią przejechać pięć wyścigów z rzędu w przeciągu pół godziny i wygrać kilka z nich – jest to coś niesamowitego.

Jak zmieniło się twoje wyobrażenie o aktorstwie na przestrzeni czasu?

Przede wszystkim okazało się, że to nie jest tak prosta sprawa, jak mi się wydawało. Przygotowanie siebie do planu przed, poświęcenie czasu na zrozumienie postaci, określenie jej relacji z innymi, zrozumienie kontekstu historycznego – to wszystko wpływa potem na niuanse na planie. Jeśli chce się uczciwie pracować w tym zawodzie, to nie jest tak, że wejdzie się na plan, nauczy tekstu 5 minut przed i będzie się po prostu dobrze wyglądać.

Co daje ci motywację do tej intensywnej pracy?

To jest uczucie, które ciężko opisać. Wychodzenie na scenę czy występowanie w filmie, serialu jest wystawieniem się na ocenę innych. Każdy z nas pewnie głęboko się tego boi, ale jest w tym coś magicznego. Tworzenie nowej postaci i świata to dla mnie tak magiczny proces, że pewnie nie potrafiłbym znaleźć tak dużej radości w niczym innym. Podobnie mam ze śpiewaniem. Dla tych przysłowiowych trzech czy pięciu minut, kiedy śpiewasz lub grasz scenę, chcę wykonywać ten zawód.

Jakie są twoje plany lub marzenia na przyszłość i czego ci życzyć?

Jestem osobą, która bardzo lubi dookreślić swoje marzenia i mieć konkretne cele, o których jednak nie lubię mówić, bo czuję, że mogę coś zapeszyć. Mam jednak kilka konkretów – na przykład ostatnio pojawiło mi się marzenie, może trochę niezgodne z moimi warunkami, jako że kojarzę się z osobą delikatną i niewinną – chciałabym na kontraście zagrać jakiś czarny charakter. Chodzi o postać złą, która snuje intrygi i ma niedobre intencje. Można mi więc życzyć takiego zaryzykowania w czymś, co nie jest oczywiste.

z Mary Pawłowską rozmawiał Wiktor Wolanin

fot. Klaudia Kot